کلان شهر تهران به دلیل ویژگیهای خاص از نظر موقعیت جغرافیایی ، جمعیت مستقر و سیال ، شرایط فرهنگی ، اجتماعی و اقتصادی ، استقرار دولت و و تمرکز قوا در آن ؛همچنین پدیده ی حاشیه نشینی و سکونتگاههای غیر رسمی در مسیر  پیشبرد مدیریت جامع پسماند مصوب شورای اسلامی شهر تهران و رسیدن به اهداف آن دشواریهایی را پیش رو دارد . استقرار و نزدیکی نهادهای فرادستی دولتی و استانی در شهر تهران از یک سو فرصتی است که با حمایت فنی و اقتصادی و تسهیل روند اجرایی از برنامه مذ کور با رعایت قوانین و مقررات موضوعه بالادستی نظیر قانون مدیریت پسماندها و آیین نامه اجرایی آن ، اجرای آن را تسهیل نماید و از دیگر سو تهدید است؛ در صورتی که دولت با مداخله نابهنگام باعث تضعیف استقلال مدیریت  شهری در اجرای این طرح شود. هر طرح کامل و جامعی در زمان تصویب و بادر نظر گرفتن  شرایط موجود با پیش بینی آینده بسته شده است و در ادامه مسیر احتمال پیشامد هر موضوعی می رود . لذا به نظر می رسد گر چه چهارچوب اجرایی طرح جامع مدیریت پسماندمشخص است ولی به تدریج درمقام  اجرا  و در حال پیش روی به سوی اهداف تعیین شده بایستی بصورت راهبردی هر مانعی را با تدبیر و انعطاف لازم و  لحاظ شرایط موجود ضمن بیاد داشتن هدف نهایی از سر راه برداشت. در طرح جامع مدیریت پسماند ، شهرداری تهران و سازمان مدیریت پسماند ها ( بازیافت و تبدیل مواد ) نقش اساسی دارد.با نگاهی به آمار تولید 7500 تنی زباله تهران که قریب به 70 % آن شامل پسماندهای آلی ( تر) می باشد این جایگاه اهمیت  پیدا می کند.  چالشهای این موضوع؛ جبهه ی گشوده ای است بر روی مدیران و همچنین فعالان زمینه پسماند که هنر خویش را در یافتن و اجرای راههای غلبه بر مشکل تفکیک از محل تولید ، بازیافت و تبدیل آن به فرآورده های قابل استفاده نظیر کمپوست یا خوراک دام میسر سازند. در این مسیر ساماندهی افرادی که به زباله دزدها شهرت دارند امری گریز ناپذیر و راه حل پیشنهادی آن تجمیع اینگونه افراد در قالب شرکتهایی تحت نظر شهرداری و با ارتقای مستمر کیفیت خدمات رسانی آنان به شهروندان و محیط زیست شهری و با استفاده از ارائه آموزشهای شغلی به آنان است.    جایگاه مهم و مشکل آفرین  پسماندها بی شک، پسماندهای ناشی از ارائه خدمات مراکز بهداشتی و درمانی (ویژه پزشکی) است که بصورت روز افزونی در حال افزایش است و در صد قابل توجهی از پسماندهای شهر تهران را شامل می شود . مدیریت صحیح آن نیازمند نقش آفرینی فعال تر دانشگاه علوم پزشکی در این زمینه می باشد . این موضوع با تصویب و ابلاغ ضوابط اجرایی مدیریت پسماندهای پزشکی تسهیل شده است.  پسماندهای ویژه و خطرناک که در مراکز کوچک و بزرگ صنعتی و یا خدماتی تولید می شود و بصورت مشخص نمونه ی قابل ذکر آن پسماندهای الکترونیکی می باشد. اینگونه پسماندها بدلیل خطرزایی برای انسان و محیط زیست بایستی تحت تدابیر ویژه و بر اساس ضوابط مشخص، در قالب طرح جامع مدیریت شوند. متاسفانه ضوابط مدیریت اجرایی اینگونه پسماندها علیرغم تاکید قانونی تاکنون تصویب و ابلاغ نشده است . گروه دیگری از پسماندها ، ضایعات کشاورزی تحت مدیریت شهرداری تهران است که نیازمند مدیریت خاص و در جهت استفاده بهینه از منابع آلی به منظور بازگردانی به چرخه تولید یا استحصال انرژی از آن است. سازمان بازیافت شهرداری تهران تاکنون علاوه بر مدیریت اجرایی پسماندهای خدماتی شهری و کشاورزی و با وجود نداشتن وظیفه قانونی عملا مدیریت اجرایی پسماندهای ویژه و پزشکی را نیز برعهده داشته است که جای سپاسگزاری دارد. در پایان ذکر این نکته لازم است که علاوه بر تاکید بر آموزش همه جانبه و فراگیر در کلیه ی سطوح ( سنین واقشا ر) و درهرحالتی جلب مشارکت تولید کنندگان پسماند بخصوص اماکن عمومی و مراکز تجمع انسانی مثل مراکز آموزشی، نظامی و انتظامی ، اتحادیه های اصناف ، سازمان نظام پزشکی ، سازمان صنفی رایانه ای ، اماکن و مراکز دولتی ،کارگاه ها و کارخانجات و سایر سازمانها و نهادهای مستقر ضروری است.